Właściwości PVC

Poli(chlorek winylu) [-CH2-CHCl-]n) to syntetyczny polimer termoplastyczny otrzymywany w wyniku polimeryzacji chlorku winylu. To jeden z najstarszych i najczęściej używanych z tworzyw sztucznych. Światowa produkcja PVC przekracza 40 mln ton rocznie. Pod względem wielkości produkcji wsród tworzyw sztucznych zajmuje trzecie miejsce, zaraz po polipropylenie (PP) i polietylenie (PE). Biorąc pod uwagę tworzywa sztuczne, aż 10% całości stanowi właśnie PVC. Popularność tworzywa PVC jest ściśle związana z niskimi kosztami produkcji oraz jego podatność na modyfikację za pomocą plastyfikatorów.

W nazewnictwie międzynarodowym używa się wyłącznie skrótu PVC – od angielskiego słowa poly(vinyl chloride), jednak w Polsce stosowane są także inne akronimy takie jak PCV czy PCW, które są niestety niepoprawne logicznie oraz językowo. Prawidłową formą zgodną z zasadami tworzenia skrótowców literowych w języku polskim byłoby PChW (od polskiego poli(chlorek winylu). Taka nazwa nie jest jednak spotykana.

W procesie produkcyjnym PVC stosowane są dodatki (tzw. plastyfikatory), które mogą stanowić czasami bardzo duży udział masy całkowitej. Plastyfikatory te wpływają w istotny sposób na właściwości fizykochemiczne tworzywa (np. transparentność, elastyczność, kolor, zakres temperatury użytkowej). W zależności od udziału plastyfikatora w recepturze otrzymujemy PVC twarde (do 5% plastyfikatora w recepturze) oraz PVC miękkie (nawet do 70% plastyfikatora).

Podatność PVC na modyfikacje parametrów użytkowych tworzywa wpływa na jego wszechstronne zastsowasowanie. Głównym odbiorcą PVC jest budownictwo i jego infrastruktura. Sektor budowlany stanowi dwie trzecie rynku PVC, wliczając w to rury kanalizacyjne, kształtki, powłoki kabli elektrycznych, profile okienne, rolety, rynny, wykładziny ścienne i podłogowe, kurtyny paskowe, drzwi i bramy wahadłowe, ekrany akustyczne, wodoodporne geomembrany.